czwartek, 22 października 2026

Maraton Wiłkokuk

 Po pamiętnym maratonie Wiłkopedzie w kwietniu 2025 roku kierunek na urlopowy maraton 2026 mógł być tylko jeden: osada Wiłkokuk położona na przeciwległym krańcu Sejneńszczyzny. Suwalszczyzna to rodzinne strony mojej żony, moje korzenie są pomorskie. Ponad 20 lat urlopów w tej krainie. Przebiegłem i przejechałem rowerem niezliczone trasy, i nigdy mi się nie nudzi. Kocham tę krainę, ludzi, krajobrazy.

Zeszłoroczną relację zacząłem od opisu psychologicznych przemian i mitycznych czakr. W maju 2026 przekroczyłem bramę. Nie miejsce tutaj na pisanie o tym. Za świeże to wszystko, nie wiem jak ugryźć, żeby przystępnie opisać procesy. Zaraportuję tylko suche fakty: po gardle przyszedł czas na czoło, tzw. tzecie oko. Długo odkrywałem i uczyłem się rozluźniać napięcia. Aż pewnego majowego dnia wszystko razem puściło i po całym rdzeniu kręgowym zaczęły płynąć w górę i w dół, po rdzeniu kręgowym od kości ogonowej do tyłu czaszki ekstatyczne doznania, które rozlewały się na całe ciało. Nauczyłem się aktywować czakry i wchodzić w głębokie medytacje. Opiszę to kiedyś, jak będę gotowy i doedukowany. To jest ważny temat, może najważniejszy w naszym życiu. Droga jest kręta, zajmuje lata, ale nie jest losowa. Dlatego nie można zgadywać, wprowadzać w błąd, bo konsekwencje zabłądzenia mogą być niebezpieczne.

W lipcu pojechaliśmy wreszcie na wakacje do Krasnopola. To były pierwsze wakacje podczas których przepełniał mnie głównie spokój i akceptacja. Nie wszystkie stare troski odeszły. Całe życie towarzyszy mi niewypowiedziana nostalgia za każdą piękną chwilą, która odeszła. Próbuję łapać je i zatrzymać na zawsze. Może dlatego piszę? Chodzę po starych ścieżkach, słucham muzykę, wracają wspomnienia i aktywuje się ta tęsknota. A może żal, że wszystko w końcu odchodzi. Po doświadczeniu pełni znacznie łatwiej mi doświadczać tego stanu. Odczuwam radość z przywołanych wspomnień, a żal za odchodzeniem zastępuje wdzięczność.


W takim nastroju spędzałem urlop. Przepełniony wdzięcznością i wreszcie w pełni doceniający mijające chwile. Na nic nie czekałem, niczego nie pragnąłem, rozkoszowałem się byciem.


Bieg

Ćwiczenia duchowe odbiegają od klasycznych treningów ciała, dlatego nie miałem najlepszej formy. Głównie chodziłem plus doszły ćwiczenia oddechowe bardzo ważne w praktyce Kriya Yogi. Ale to nie miało znaczenia dla maratonu. To mój rytuał, wycieczka w teren i w głąb siebie.

Przygotowania - rutyna. Butelka 0.5l wody, wafelek Princessa w czekoladzie, 5 zł moneta w przepasce, z którą biegam jakąś dekadę i sandały, w których rok wcześniej biegłem Monte Coltignone. Na śniadanie jajecznica, kawa i razowiec. Trasa prosto do celu i z powrotem, żadnych kółek.


Początek ciężki. Notuję w pamięci, żeby odpuścić jajecznicę na rzecz jajek gotowanych. Zawsze mi po niej ciężko, już od pamiętnej wyprawy na Łemkowynę w 2015, kiedy Tomek usmażył śniadanie dla całej drużyny. Jajecznica sprawdza się na chłodzie w górach, ale latem wystarczą gotowane. Lżej się trawią podczas biegu i też trzymają przez 20 km.

Próbuję słuchać kilka podcastów, ale nic nie wchodzi. Ściągam słuchawki. Wolę na razie po prostu chłonąć. Uwielbiam wiosenną zieleń. Pod koniec lipca nie ma po niej śladu, dużo żółkniejących suchych traw. Za to ile polnych kwiatów!


Niebo lekko zachmurzone, choć cieplej niż się spodziewałem. Obym znowu się nie odwodnił.. 

6-sty km, plaża w Sumowie.


Wracają wspomnienia sprzed kilkunastu lat. Przecież to było tak niedawno. Przyjeżdżaliśmy tu z małymi dziećmi. Świat był dla nich przygodą, byliśmy dla nich najważniejsi.


Czy byliśmy wtedy szczęśliwsi? Ja nie. Miałem dużo stresów, ambicji, oczekiwań. Dzieci dawały odskocznię od matrixa. Wtedy myślałem, że wchodząc w ich świat ukrywam przed nimi rzeczywistość. Życie je doświadczy, niech się bawią, nigdy później nie będą już tak w pełni żyć. Ale to one były bliżej rzeczywistości niż ja, próbujący zbudować swoje miejsce w siatce ludzkich zależności.

Mijam Daniłowce, Białowierśnie. Częściej z górki, po asfalcie. Zadbane gospodarstwa, zagajniki, jezioro. Zdarzy się jeszcze stara chatka.


Do Gib biegnę na pamięć. Biegłem tu do sauny, w trasie na Kukle, czasem przyjeżdżam rowerem. Tym razem wybieram skrót między polami i przed wbiegnięciem na asfalt wpadam sandałem w błoto. Taka odmiana.


Skręcam na Wiłkokuk. Liczyłem na szuter wśród drzew, tymczasem niedawno położono asfalt. Gorzej dla stóp. Zaskakująco sporo samochodów mnie mija. Tzn. w ogóle ktoś mnie co jakiś czas mija. Zakładałem, że biegnę na koniec świata, a tu nawet kurier InPostu śmignął furgonetką. Po 3 km asfalt zakręca na Zelwę a ja szutrem docieram do znaku:


Wiłkokuk prawie zdobyty! Jeszcze tylko przebiec między dwoma jeziorami na drugą stronę.


Mijam może 5 domów i koniec. Półmaraton zrobiony, można wciągnąć węgle z wafla. Zawracam.

Zaczyna kropić. Przy wyjeździe z Wiłkokuka zatrzymuje się kurier z InPostu:

- Może podwieźć?

- Dziękuję, ale biegnę maraton. Miłego dnia!

I dosłownie kiedy kurier podnosi okno, zrywa się ulewa. Taka, że poboczem płynie strumyk. To mi rozwiązuje problem kończącej się wody, mokre ubranie zapewni chłodzenie. Gorzej ze stopami, które poobcierały się w mokrych skarpetkach jak pędziłem z powrotem do Gib.


Każdy urlop ma swoją listę przebojów, utwory które namiętnie słucham podczas spacerów i kojarzą mi się później z tym okresem. Na maratonie padło na jedyną płytę Trees of Eternity: Hour of the Nightingale. Wokalistka zmarła na raka krótko po nagraniach, a płyta wyszła już po jej śmierci. Śpiewała subtelnym, eterycznym głosem. Pojedyncze utwory słuchałem od lat, ale dopiero w te wakacje całą płytę. Kiedy za Gibami skończyło padać, włożyłem słuchawki i na godzinę wszedłem w trans.

Dotarłem znowu do Sumowa. Tym razem miałem już chęć na podcast. 


19 komentarzy:

  1. Żona wygląda na sympatyczną.

    OdpowiedzUsuń
  2. Witam. Dedi przepraszam, że zapytam a jak żona i rodzina zapatruje się na twoją grę na giełdzie?

    OdpowiedzUsuń
  3. Witam. U mnie na początku to była wojna jak w średniowieczu. Łącznie z egzorcyzmami i straszeniem stosem, sprawami niemal rozwodowymi i buntowaniem dzieci przeciwko ojcu hazardziście. Ps. Jak teraz to sobie przypominam wszystko to naprawdę nie chce mi się w to wierzyć. Pozdrawiam. Seba

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. U mnie większym problemem (w domu) było zainwestowanie w swój biznes. Nie wypalił, pochłonął kupę kasy. Giełda akurat zbalansowała straty. Tylko jest zarzut, że jedna ryzykowna działalność spłaca inną ryzykowną, dokłada do budżetu i jeszcze musi działać procent składany. Duża presja się robi. Na razie działa. Zobaczymy jak zacznie się bessa - mam plan rozegrać ją na walutach, opcjach i kontraktach. Jak się nie uda, pójdę na etat. Byłem kilka lat w korpo i mi się podobało. Teraz z AI robię taki postęp, że w żadnym korpo bym się tyle nie nauczył.

      Usuń
  4. Witam. U mnie giełda to bardziej hobby, cały czas za mały kapitał i za niskie stopy zwrotu żeby się utrzymać z inwestowania. Cieszy mnie jednak fakt, że od chyba dziesięciu lat nie miałem straty a czasy do najspokojniejszych nie należały. Poza tym walczę na etacie od niemal 20 lat w jednej firmie, ale czuję, że moja praca jest coraz mniej doceniana. Mam wrażenie, że moja wiedza, doświadczenie i zaangażowanie jest dla kierownictwa coraz mniej warte. Własna działalność na razie nierejestrowana też nie idzie tak jak myślałem, wpadają jakieś pojedyncze zlecenia, ale utrzymać się z tego nie da. Tak więc tkwię w takim trudnym, ale stabilnym polożeniu bez większej szansy na zmianę i rozwój a czas pędzi coraz szybciej i ta świadomość coraz bardziej mi doskwiera. Pozdrawiam. Seba

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ważne, że próbujesz. 10 lat bez straty na giełdzie to jest coś. Kluczem jest przetrwać bessę. Przyjdą dwa lata brutalnych spadków i zamiecie każdego na buy and hold. Ludzie nie nauczyli się sprzedawać, więc zostaną z portfelami, tak jak to było po 2007.
      Własna działalność uodparnia na porażki. Taleb opisał dwóch braci jako przykład antykruchości: jeden jest taksówkarzem z niepewnymi dochodami, drugi na intratnym etacie, przyzwyczajony do luksusu. Pierwszy jest przystosowany do zmian, drugi boi się zmiany, bo jedna decyzja o zwolnieniu oznacza dla niego katastrofę. Po to próbujemy sił na rynku i giełdzie, żeby się uodparniać na straty i porażki.

      Usuń
    2. Seba nie Narzekaj, nie Zamartwiaj się o przyszłość. To rodzi tylko frustrację i stany lękowe. Co ma być i tak będzie. Wszystko ma swój czas...Jak Masz Być zamożny to Będziesz, nawet z małego kapitału. Inwestując duże środki jest ogromna presja, która spala i docelowo prowadzi do katastrofy. Ja już 20 lat na bananie. Stopniowo coraz więcej kapitału inwestowałem. Od 3 lat jestem na ogromnym minusie.
      Dwa razy już miałem -90% i wychodziłem z tych strat. Wydawało mi się, że już nie spotka mnie taka strata, ale seria niefortunnych zdarzeń(inwestycji) doprowadziła mnie znowu do utraty kapitału. Teraz muszę odrabiać, ale nie poddaję się. Zrozumiałem, że trzeba cierpliwie czekać na okazje, które się pojawiają, a nie samemu je wymuszać, bo potem się okazuje, że to nie okazje, tylko pułapki spółdzielni. Każdy musi sam wszystko przeżyć i wyciągać wnioski. Porażki najlepiej uczą, tylko bardzo bolą. Ciesz się każdym dniem, módl się, czytaj Biblię. Polecam modlitwę Jabesa, odmienia życie, Arek.

      Usuń
    3. Niektórzy mają wbudowany system przekonań, który pomaga na rynku. To nie wymaga głębokiej inteligencji, po prostu widzą, że coś rośnie: sprawdzają dlaczego, szacują jak długo, posiłkują się analizami ekspertów i kupują. A jak spada, uciekają. To jest dla nich proste. Takich osób jest bardzo mało, jedna-dwie na sto. Pozostali muszą dojść do tego etapu ciężką pracą nad sobą. Znaleźć i uświadomić sobie przyczyny swoich zachowań, a potem je jeszcze wyprostować. I takich też jest niewielu, dlatego na rynku tak niewielu zarabia powtarzalnie w długim terminie. Pierwsze ważne pytanie, które determinuje na lata naszą grę brzmi: czego oczekuję od rynku? Że magicznie w jeden rok odmienie swój los? Trafię złoty strzał i będę bogaty? A może na drugim końcu: chce bezpiecznie oszczędzać, ale z wyższą stopa niż inflacja. Rok w rok do przodu, jednocześnie unikając pułapki upadku waluty, kraju, wieloletniego kryzysu nieruchomości itp. Pierwsze podejście prowadzi do powtarzających się resetów kapitału, drugie do paraliżu decyzyjnego, bo wszędzie czai się zagrożenie. Musimy wiedzieć czego nieświadomie chcemy od rynku, przenieść to do świadomości, odnieść do realiów i korygować.
      Trzymam kciuki za powodzenie Arek.

      Usuń
    4. Dziękuję Dedek. Dla Ciebie i Seby również wszystkiego dobrego i szczęścia życzę, Arek.

      Usuń
    5. Witam. Dzięki za wsparcie. Generalnie nie narzekam tylko czasem dopada mnie taki depresyjny sentyment i wtedy biadole jak stara baba. Ps. Życzę powodzenia w pokonywaniu rynku i odrabianiu strat. Podnieść się po porażce i iść dalej to prawdziwe zwycięstwo. Zwycieżyć i osiąść na laurach to tak naprawdę porażka. Pozdrawiam. Seba

      Usuń
  5. Bardzo ciekawa dyskusja, się rozwinęła z tego wpisu. Głowa: najsłabszy i natrudniejszy element w inwestowaniu. Pozdrawiam, autora. życzę zdrowia. Hd.

    OdpowiedzUsuń
  6. Napisałeś: "Ale to one były bliżej rzeczywistości niż ja, próbujący zbudować swoje miejsce w siatce ludzkich zależności."
    Czy mając teraz inną perspektywę uważasz, że wtedy można było zrobić coś inaczej wobec dzieci? Czy raczej chodzi o to, że Ty mógłbyś przeżywać inaczej te momenty wtedy?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie wiem czy koło 30-stki człowiek jest gotowy na dojrzalsze przeżywanie. Niby czytałem te wszystkie Przebudzenia i Potęgi teraźniejszości, ale utkwiło mi w pamięci, że jak chodziłem w Krasnopolu na spacery, to ciągle planowałem co stworzę czy rozegram na giełdzie. A jak widziałem jakiś piękny widok, to wyobrażałem sobie jakby go przenieść do gry komputerowej - wtedy dopiero bym docenił jego klimat :) Zaczytywałem się książkami, komiksami, gapiłem w notowania i sączyłem piwka. Dzieciom też regularnie czytałem i to bardzo im w życiu pomogło.

      Gdyby dzisiaj były takie małe (co przy moich 45 latach nie jest dziś niczym nadzwyczajnym), na pewno bym był przy nich bardziej obecny. Więcej cieszyłbym się ich spontanicznością i naturalnością. Wtedy brałem to za coś oczywistego, ale taki stan trwa ok. 10 lat, a potem zaczynają budować swój świat, oddalają się.

      Usuń
  7. Dedek, przyblizysz temat Twojej "nauki z Ai"? Jak korzystasz z tego?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jak mnie coś zainteresuje, to po prostu konwersuję, żeby znaleźć źródła. AI całkiem dobrze tłumaczy ogólny obraz, odpowiada na pytania, naprowadza na ścieżkę. Potem znajduję nauczycieli na YT, stronach. Z grubsza jestem w stanie określić który jest specjalistą, a który kopiuje, bo jest popyt na treść. Potem te wyekstraktowane źródła dodaję do notebooka od Google i tam zadaję już szczegółowe pytania.

      Usuń
    2. Poza tym Google już mnie tak sprofilował, że jak wejdę na Youtube, to co kilka dni podsuwa jakiś film z unikatową treścią.

      Usuń

W ramach eksperymentu wyłączam moderację komentarzy.

Zasady komentowania:
- żadnego spamu i reklam (także linków do serwisów w nazwie użytkownika),
- komentarze obraźliwe będą usuwane,
- proszę o zachowanie kultury i brak kłótni; różnice zdań należy wyrażać poprzez dyskusję wspartą argumentami.

Podtwórca