Podobnie jak w 2018 polska giełda zamieniła się w umieralnię. Rośnie kilka spółek (jak wtedy CD Projekt i spółka), reszta w bok albo spada. Nie wiem czy SWIG80 doczeka 2027 roku. W zasadzie technicznie to już zaczyna wyglądać jak początek bessy:
Przecięcie MACD, spadek poniżej średniej rocznej. Cała nadzieja w średnie 2-letniej, że na jakiś czas zatrzyma spadki i wygeneruje korektę.
Indeks nieważony GPW opadł na dolną bandę formującego się od 3 lat trójkąta:
Wcześniej wierzyłem, że małe spółki dołączą do szalonej hossy na dużych i będziemy mieli ostatni akord hossy podobny jak w latach 2006-2007. Potem wobec słabości małych spółek liczyłem, że będzie chociaż mocniejszy rajd jak na przełomie 2016/2017 z fałszywym wybiciem ponad linię trendu spadkowego i wciągnięcie graczy na fali euforii.
Teraz zastanawiam się czy małe spółki stać jeszcze na podejście pod górną bandę, czy od razu wybiją dołem i późniejsza fala wzrostowa będzie tylko powrotem do wyłamanego wsparcia.
Kontynuuję przyjętą latem strategię na ten rynek: nie podążam za trendem. Jeśli jakaś spółka odpala, biorę zysk i zostawiam gotówkę. Jeśli jakaś załamuje się na pogarszających fundamentach, biorę stratę i zostawiam gotówkę. W ten sposób wypadły Toya, Kogeneracja i Astarta. Uśredniam jedną spółkę, która ma historycznie niskie C/Z i gotówka zaraz przekroczy kapitalizację.
Zaczynam się obawiać, że scenariusz "Depresja 2025" realizuje się, tylko wolniej niż jesteśmy w stanie dostrzec. Ryzyka (beton, dług, demografia) akumulują się i wybiją nam prosto w twarz, kiedy najbardziej będziemy liczyć, że najgorsze już za nami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
W ramach eksperymentu wyłączam moderację komentarzy.
Zasady komentowania:
- żadnego spamu i reklam (także linków do serwisów w nazwie użytkownika),
- komentarze obraźliwe będą usuwane,
- proszę o zachowanie kultury i brak kłótni; różnice zdań należy wyrażać poprzez dyskusję wspartą argumentami.
Podtwórca